Συχνά, στις καθημερινές μας συζητήσεις, ακούμε τη φράση «η εμπιστοσύνη είναι σαν το γυαλί∙ όταν ραγίσει, δεν ξανά κολλάει». Η εικόνα αυτή είναι ισχυρή και παραστατική, όμως, αν το καλοσκεφτούμε, δεν είναι απόλυτα ακριβής. Το γυαλί πράγματι μπορεί να ραγίσει, να σπάσει και να χαθεί η αρχική του μορφή. Ωστόσο, το ίδιο το υλικό έχει μια μοναδική ιδιότητα: αν θερμανθεί ξανά σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, μπορεί να λιώσει και να μετατραπεί πάλι σε γυαλί. Με την κατάλληλη επεξεργασία, το σπασμένο υλικό γίνεται και πάλι χρήσιμο, αποκτά νέα μορφή, ίσως ακόμη και πιο όμορφη από την προηγούμενη.
Η εμπιστοσύνη, όμως, δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Δεν υπάρχει «καμίνι» που να τη λιώνει και να την ξαναπλάθει. Δεν υπάρχουν εύκολες μέθοδοι να επιστρέψει στην αγνότητα και τη διαύγεια που είχε στην αρχή. Όταν χαθεί, αυτό που μένει είναι συνήθως η σκιά της απώλειας, το αποτύπωμα της προδοσίας, μια μικρή αμφιβολία που φωλιάζει στην καρδιά και αρνείται να φύγει. Η εμπιστοσύνη είναι ένα άυλο κεφάλαιο, θεμέλιο κάθε ανθρώπινης σχέσης – είτε πρόκειται για φιλίες, για οικογένεια είτε για ερωτικές σχέσεις. Χτίζεται αργά, με πράξεις, με συνέπεια, με ειλικρίνεια. Δεν γεννιέται αυτόματα, ούτε επιβάλλεται∙ κερδίζεται μέρα με τη μέρα, στιγμή με τη στιγμή. Κι όμως, ενώ χρειάζεται χρόνο για να θεμελιωθεί, μπορεί να καταρρεύσει μέσα σε μια μόνο στιγμή. Ένα ψέμα, μια προδοσία, μια ασυνέπεια αρκούν για να δημιουργήσουν ρωγμές που δύσκολα επουλώνονται. Κάποιοι ίσως πουν ότι η εμπιστοσύνη μπορεί να ξανακερδηθεί. Και πράγματι, υπάρχουν περιπτώσεις όπου η συγχώρεση και ο χρόνος βοηθούν να ξαναγεννηθεί κάτι που έμοιαζε χαμένο. Όμως σπάνια αυτή η «νέα εμπιστοσύνη» μοιάζει με την αρχική. Συχνά συνοδεύεται από προσοχή, από επιφυλακτικότητα, από μια αόρατη επιφύλαξη. Όπως το γυαλί που επισκευάζεται, μπορεί να είναι και πάλι χρήσιμο, αλλά φέρει τα σημάδια της διαδικασίας. Δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο διάφανο. Γι’ αυτό και η αξία της εμπιστοσύνης είναι τόσο σπουδαία. Γιατί, σε αντίθεση με το γυαλί, δεν ανακυκλώνεται. Αν χαθεί ολοκληρωτικά, είναι σχεδόν αδύνατο να ξαναγεννηθεί με την ίδια αγνότητα. Η εμπιστοσύνη είναι το πιο εύθραυστο αλλά και το πιο ισχυρό υλικό στις ανθρώπινες σχέσεις. Είναι ο αόρατος δεσμός που μας ενώνει, η βάση που μας επιτρέπει να ανοιχτούμε, να μοιραστούμε, να αγαπήσουμε χωρίς φόβο. Αξίζει, λοιπόν, να τη φροντίζουμε. Να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Να σκεφτόμαστε πριν προδώσουμε, πριν πούμε ένα ψέμα, πριν αφήσουμε τον εγωισμό μας να καταστρέψει ό,τι χτίστηκε με κόπο. Γιατί η εμπιστοσύνη, όταν υπάρχει, δίνει φως στις σχέσεις μας. Όταν χαθεί, αφήνει πίσω της ένα κενό που δύσκολα γεμίζει. Και αν το γυαλί μπορεί να λιώσει και να ξαναγεννηθεί, η εμπιστοσύνη είναι ένα μοναδικό δημιούργημα: αν το χάσουμε, ίσως να μην το ξαναβρούμε ποτέ στην ίδια του μορφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου