Η αξία των ευκαιριών και τα όρια της αξιοπρέπειας

 

                Η αξία των ευκαιριών και τα όρια της αξιοπρέπειας

Η συγχώρεση είναι μια πράξη γενναιοδωρίας. Η δεύτερη ευκαιρία είναι ένα δώρο που δίνεται με την ελπίδα ότι ο άλλος θα έχει μάθει από το λάθος του. Όμως, υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη γραμμή ανάμεσα στην επιείκεια και στην αυτοπαραμέληση. Όταν κάποιος επιλέγει να επαναλάβει το ίδιο λάθος, παρότι του δόθηκε ο χρόνος, ο χώρος και η ευκαιρία να αλλάξει, τότε η ευθύνη περνάει στα χέρια του. Και τότε, η επόμενη ευκαιρία δεν είναι πράξη καλοσύνης, είναι όριο.

Στη ζωή μας όλοι κάνουμε λάθη. Άλλοτε από αφέλεια, άλλοτε από άγνοια, άλλοτε γιατί πληγώσαμε χωρίς πρόθεση. Το λάθος από μόνο του δεν σε καταδικάζει, ο τρόπος που το διαχειρίζεσαι όμως, σε χαρακτηρίζει. Η πρώτη φορά είναι ανθρώπινη. Η δεύτερη δείχνει τάση. Η τρίτη, αν επιτραπεί, γίνεται μοτίβο. Και τότε, δεν φταίει πια μόνο ο άλλος, φταίμε κι εμείς που παραμένουμε εκεί, αρνούμενοι να δούμε την αλήθεια.

Δίνοντας δεύτερες ευκαιρίες, δείχνουμε πίστη στην αλλαγή, στον διάλογο, στην επιδιόρθωση. Αλλά όταν οι ευκαιρίες αυτές γίνονται “αυτονόητες”, χωρίς συνέπεια, τότε παύουν να είναι ευκαιρίες, γίνονται άδειες υποσχέσεις και άδειασμα ψυχής. Γιατί κάθε φορά που δεχόμαστε να επαναλαμβάνεται ένα λάθος εις βάρος μας, στην πραγματικότητα δίνουμε την άδεια να μας πληγώσουν ξανά. Και όσο κι αν θέλουμε να κρατήσουμε ανθρώπους στη ζωή μας, δεν μπορούμε να σωθούμε αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή σε ό,τι μας διαλύει.

Η επόμενη ευκαιρία λοιπόν δεν είναι ένδειξη αγάπης. Είναι ένδειξη φόβου: μήπως μείνουμε μόνοι, μήπως δεν είμαστε δίκαιοι, μήπως "αδικούμε" κάποιον που αγαπήσαμε. Μα η πραγματική αδικία είναι να επιτρέπεις να φθείρεσαι, ελπίζοντας πως κάποιος που δεν σε σεβάστηκε δύο φορές θα το κάνει την επόμενη. Κάποιες φορές, το πιο γενναίο "ναι" είναι ένα καθαρό "όχι" σε ό,τι σου πήρε την ηρεμία, τον χρόνο, την αξιοπρέπεια.

Δεν είναι σκληρό να σταματάς να δίνεις ευκαιρίες. Είναι απαραίτητο όταν βλέπεις ότι δεν υπάρχει διάθεση αλλαγής. Δεν κρατάς κακία. Δεν τιμωρείς κανέναν. Απλώς επιλέγεις εσένα. Και αυτό είναι πάντα το πιο δύσκολο, αλλά και το πιο απελευθερωτικό.

Άλλωστε, η ζωή δεν μας ζητά να κρατήσουμε κοντά μας όλους όσους αγαπήσαμε, μόνο εκείνους που μπορούν να συνυπάρχουν με σεβασμό. Οι υπόλοιποι ας μείνουν με τις επιλογές τους. Εμείς επιλέγουμε την ησυχία μας, την αυτοεκτίμησή μας και τους ανθρώπους που ξέρουν να τιμούν τις ευκαιρίες, όχι να τις θεωρούν δεδομένες.