Οι φοβίες είναι ένα κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας που συχνά υποτιμάται ή παρεξηγείται. Όλοι έχουμε φόβους άλλοι εμφανείς, άλλοι πιο κρυφοί. Μπορεί να πρόκειται για κάτι συγκεκριμένο, όπως το ύψος ή τα έντομα, ή για πιο αφηρημένες ανησυχίες, όπως η απόρριψη, η αποτυχία ή η μοναξιά. Είτε το έχουμε συνειδητοποιήσει είτε όχι, οι φοβίες επηρεάζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε, νιώθουμε και δρούμε.
Αυτό που αξίζει να θυμόμαστε είναι πως κάθε φόβος είναι πραγματικός για εκείνον που τον βιώνει. Δεν έχει σημασία αν στους άλλους φαίνεται «υπερβολικός» ή «ανούσιος». Για τον άνθρωπο που τον κουβαλά, μπορεί να είναι έντονος, περιοριστικός και πολλές φορές εξαντλητικός. Και εδώ είναι που χρειάζεται προσοχή: η κριτική, τα ειρωνικά σχόλια ή η υποτίμηση δεν βοηθούν αντίθετα, ενισχύουν το αίσθημα ντροπής και απομόνωσης.
Η ενσυναίσθηση είναι το κλειδί. Όταν ακούμε κάποιον να μιλά για τον φόβο του, δεν χρειάζεται να τον «διορθώσουμε» ή να τον συγκρίνουμε με τους δικούς μας φόβους. Αρκεί να τον ακούσουμε, να δείξουμε κατανόηση και να σεβαστούμε το βίωμά του. Μερικές φορές, ένα απλό «σε καταλαβαίνω» ή «είμαι εδώ για σένα» μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία από οποιαδήποτε συμβουλή.
Επιπλέον, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε και τις δικές μας φοβίες. Η αποδοχή τους δεν είναι αδυναμία είναι δύναμη. Όταν ερχόμαστε σε επαφή με αυτά που μας φοβίζουν, κάνουμε το πρώτο βήμα για να τα διαχειριστούμε και, ενδεχομένως, να τα ξεπεράσουμε.
Σε έναν κόσμο που συχνά βιάζεται να κρίνει, η επιλογή της κατανόησης είναι πράξη ωριμότητας και ανθρωπιάς. Ας αφήσουμε χώρο ο ένας στον άλλον να είναι ευάλωτος, χωρίς φόβο για κριτική. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που όλοι χρειαζόμαστε δεν είναι λιγότερους φόβους , αλλά περισσότερη αποδοχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου