Βγαίνεις με “γνωστούς” αλλά όχι με φίλους; Ίσως να ήρθε η ώρα να κοιτάξεις μέσα σου.

Βγαίνεις με “γνωστούς” αλλά όχι με φίλους; Ίσως να ήρθε η ώρα να κοιτάξεις μέσα σου.

0

Υπάρχουν στιγμές που το βρίσκουμε ελκυστικό να βρισκόμαστε δίπλα σε γνωστούς ανθρώπους. Όχι απαραίτητα φίλους. Όχι απαραίτητα ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε ουσιαστικά πράγματα. Αλλά ανθρώπους που “μετράνε”, που έχουν ένα όνομα, που ανοίγουν πόρτες ή τραβούν βλέμματα. Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί; Γιατί θέλεις να βγεις μαζί τους ενώ δεν υπάρχει αληθινή σύνδεση; Γιατί το προτιμάς από το να βγεις με έναν απλό, αληθινό φίλο; Γιατί νιώθεις σημαντικός/ή όταν είσαι δίπλα τους — και λίγος/η όταν δεν είσαι; Αν νιώθεις πως κάτι σε σπρώχνει να είσαι κοντά σε “διάσημους”, “δικτυωμένους”, “ισχυρούς”, τότε ίσως ήρθε η ώρα να σταθείς για λίγο με ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σου.

Μήπως η αξία σου εξαρτάται απ’ το ποιον έχεις δίπλα σου;

Ίσως. Αν:

• Αντλείς αυτοπεποίθηση όταν λες “ήμουν με τον τάδε”

• Νιώθεις σπουδαίος/α μόνο όταν ανήκεις σε κάποιον “κύκλο”

• Αποφεύγεις σχέσεις που δεν “λάμπουν” κοινωνικά

Τότε ίσως αυτό να μην είναι κοινωνικό στυλ. Ίσως είναι ανασφάλεια μεταμφιεσμένη σε lifestyle.

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει.

Σου ψιθυρίζει:

• “Μόνος/η δεν είσαι αρκετός/ή.”

• “Χρειάζεσαι κάποιον σημαντικό δίπλα σου για να αποκτήσεις αξία.”

• “Αν σε δουν να βγαίνεις με απλούς ανθρώπους, δεν θα φανείς τόσο επιτυχημένος/η.”

Δεν σε προσβάλλει. Απλώς σε πείθει να κρατάς την εικόνα ψηλά και την αλήθεια χαμηλά.

Το πιο θλιβερό; Οι αληθινοί φίλοι δεν έχουν “λάμψη”, αλλά φως.

Είναι αυτοί που δεν σου ζητούν τίποτα. Δεν φωτογραφίζεστε για likes. Δεν σας ενώνει η “χρησιμότητα”. Αλλά ένα χαμόγελο που κρατάει χρόνια. Μια ατάκα που μόνο εσείς καταλαβαίνετε. Ένα “είμαι εδώ” στις σκιές, όχι μόνο στα φώτα. Αν ντρέπεσαι να σε δουν με αυτούς, Αν πιστεύεις ότι δεν αρκούν, Τότε μάλλον δεν νιώθεις ότι αρκείς κι εσύ.

Πώς θα αρχίσεις να πιστεύεις ότι αξίζεις;

1. Σταμάτα να κοιτάς ποιον έχεις δίπλα σου — κοίτα ποιος είσαι.

2. Κάνε χώρο για αυθεντικές σχέσεις, όχι χρήσιμες γνωριμίες.

3. Γίνε ο άνθρωπος που δεν χρειάζεται “κύκλους” για να σταθεί.

4. Πες στον εαυτό σου: “Αξίζω. Όχι για το ποιος με ξέρει. Αλλά για το ποιος είμαι όταν δεν με ξέρει κανείς.”

Γιατί στο τέλος… …δεν μετράει με ποιον βγήκες. Μετράει αν ένιωσες ο εαυτός σου. Μετράει αν γέλασες αληθινά. Αν ένιωσες ότι ανήκεις , όχι ότι φαίνεσαι. Γιατί ό,τι λάμπει δεν είναι πάντα φως. Και ό,τι είναι φως, δεν το χρειάζεται. Αν θες να είσαι ελεύθερος/η, ξεκίνα να συναναστρέφεσαι με ανθρώπους που σε κάνουν να ξεχνάς την ανάγκη να αποδείξεις ποιος/ποια είσαι.

Αυτοί είναι οι φίλοι. Και μέσα από αυτούς θα θυμηθείς και ποιος/ποια είσαι στ’ αλήθεια.